SUMIF
ກວດສອບວ່າຄ່າໃດໃນຊ່ວງຂອງຫ້ອງທີ່ກົງກັບເງື່ອນໄຂທີ່ລະບຸ, ແລ້ວສົ່ງຄືນຜົນບວກຂອງຄ່າທີ່ກົງກັນນັ້ນ. ຫຼື ຟັງຊັນນີ້ສາມາດກວດສອບຄ່າໃນຊ່ວງຫ້ອງໜຶ່ງຕາມເງື່ອນໄຂ, ແລ້ວສົ່ງຄືນຜົນບວກຂອງຄ່າໃນຫ້ອງທີ່ກົງກັນໃນຊ່ວງຫ້ອງທີສອງ.
SUMIF ສາມາດນຳໃຊ້ໄດ້ພຽງເງື່ອນໄຂດຽວຕໍ່ໜຶ່ງຊ່ວງ. ໃຫ້ໃຊ້ SUMIFS ຖ້າທ່ານຕ້ອງການນຳໃຊ້ຫຼາຍເງື່ອນໄຂ.
SUMIF(ຊ່ວງ; ເງື່ອນໄຂ [;ຊ່ວງຜົນບວກ])
ຊ່ວງ: ຊ່ວງຂອງຫ້ອງທີ່ຈະນຳໃຊ້ເງື່ອນໄຂ.
SUMIF ຮອງຮັບຕົວດຳເນີນການຕໍ່ການອ້າງອີງ (~) ສະເພາະໃນພາລາມິເຕີ Range ເທົ່ານັ້ນ, ແລະ ສະເພາະເມື່ອບໍ່ມີການລະບຸພາລາມິເຕີ SumRange ທີ່ເປັນທາງເລືອກ.
ການຄົ້ນຫາຮອງຮັບຕົວແທນ (wildcards) ຫຼື ນິພົດປົກກະຕິ (regular expressions). ເມື່ອເປີດໃຊ້ນິພົດປົກກະຕິ, ທ່ານສາມາດປ້ອນ "all.*", ຕົວຢ່າງເພື່ອຊອກຫາຕຳແໜ່ງທຳອິດຂອງ "all" ທີ່ຕາມດ້ວຍຕົວອັກສອນໃດໆ. ຖ້າທ່ານຕ້ອງການຄົ້ນຫາຂໍ້ຄວາມທີ່ເປັນນິພົດປົກກະຕິຄືກັນ, ທ່ານຕ້ອງໃສ່ເຄື່ອງໝາຍ "\" ໄວ້ໜ້າທຸກຕົວອັກສອນພິເສດ ຫຼື ຕົວດຳເນີນການຂອງນິພົດປົກກະຕິ, ຫຼື ກວມເອົາຂໍ້ຄວາມນັ້ນໄວ້ໃນ \Q...\E. ທ່ານສາມາດເປີດ ຫຼື ປິດການປະເມີນອັດຕະໂນມັດຂອງຕົວແທນ ຫຼື ນິພົດປົກກະຕິໄດ້ທີ່ .
ເມື່ອໃຊ້ຟັງຊັນທີ່ມີອາຄິວເມັ້ນ (argument) ໜຶ່ງ ຫຼື ຫຼາຍກວ່າເປັນຂໍ້ຄວາມເງື່ອນໄຂການຄົ້ນຫາທີ່ສະແດງເຖິງນິພົດປົກກະຕິ, ມັນຈະພະຍາຍາມແປງຂໍ້ຄວາມເງື່ອນໄຂນັ້ນໃຫ້ເປັນຕົວເລກກ່ອນ. ຕົວຢ່າງ, ".0" ຈະຖືກແປງເປັນ 0.0 ແລະ ອື່ນໆ. ຖ້າສຳເລັດ, ການຈັບຄູ່ຈະບໍ່ແມ່ນການຈັບຄູ່ແບບນິພົດປົກກະຕິ ແຕ່ຈະເປັນການຈັບຄູ່ແບບຕົວເລກ. ແນວໃດກໍຕາມ, ເມື່ອປ່ຽນໄປໃຊ້ທ້ອງຖິ່ນ (locale) ທີ່ຕົວຂັ້ນທົດສະນິຍົມບໍ່ແມ່ນຈຸດ ຈະເຮັດໃຫ້ການແປງນິພົດປົກກະຕິເຮັດວຽກໄດ້. ເພື່ອບັງຄັບໃຫ້ມີການປະເມີນເປັນນິພົດປົກກະຕິແທນການສະແດງຜົນແບບຕົວເລກ, ໃຫ້ໃຊ້ບາງນິພົດທີ່ບໍ່ສາມາດຖືກອ່ານຜິດເປັນຕົວເລກໄດ້ ເຊັ່ນ ".[0]" ຫຼື ".\0" ຫຼື "(?i).0".
ຊ່ວງຜົນບວກ: ທາງເລືອກ. ຊ່ວງຂອງຫ້ອງທີ່ຈະນຳຄ່າມາບວກກັນ. ຖ້າບໍ່ມີການລະບຸຊ່ວງຜົນບວກ, ຄ່າໃນ Range ຈະຖືກນຳມາບວກກັນແທນ.
ພິຈາລະນາຕາຕະລາງຕໍ່ໄປນີ້
|
A |
B |
C |
|
|---|---|---|---|
|
1 |
ຊື່ຜະລິດຕະພັນ |
Sales |
Revenue |
|
2 |
ສໍດຳ |
20 |
65 |
|
3 |
ບິກ |
35 |
85 |
|
4 |
ປຶ້ມບັນທຶກ |
20 |
190 |
|
5 |
ປຶ້ມ |
17 |
180 |
|
6 |
ກະເປົ໋າສໍ |
ບໍ່ແມ່ນ |
ບໍ່ແມ່ນ |
ໃນທຸກຕົວຢ່າງລຸ່ມນີ້, ຊ່ວງສຳລັບການຄຳນວນປະກອບມີແຖວທີ 6, ເຊິ່ງຈະຖືກລະເວັ້ນເນື່ອງຈາກມັນປະກອບດ້ວຍຂໍ້ຄວາມ.
ການນຳໃຊ້ແບບງ່າຍ
=SUMIF(C2:C6;">=100")
ບວກສະເພາະຄ່າຈາກຊ່ວງ C2:C6 ທີ່ມີຄ່າ >=100. ສົ່ງຄືນ 370 ເພາະວ່າຫ້ອງ C2:C3 ບໍ່ກົງກັບເງື່ອນໄຂ. ຄ່າຈາກ Range ຈະຖືກນຳມາບວກກັນເພາະບໍ່ມີການລະບຸຊ່ວງຜົນບວກ (SumRange).
=SUMIF(B2:B5;">=20";C2:C6)
ລວມຄ່າຈາກຊ່ວງ C2:C6 ຖ້າຫາກຄ່າທີ່ກົງກັນໃນຊ່ວງ B1:B6 ມີຄ່າ >=20. ສົ່ງຄືນ 340 ເພາະວ່າແຖວທີຫ້າ ແລະ ແຖວທີຫົກ ບໍ່ກົງຕາມເງື່ອນໄຂ.
ການນຳໃຊ້ ສຳນວນປົກກະຕິ (Regular expressions)
=SUMIF(A2:A6;"pen";C2:C5)
ລວມຄ່າຈາກຊ່ວງ C2:C6 ຖ້າຫາກຊ່ວງທີ່ກົງກັນໃນ A2:A6 ກົງກັບຕົວອັກສອນ "pen" ແບບແນ່ນອນ. ສົ່ງຄືນ 85 ເພາະວ່າແຖວ A2 ແລະ A4:A6 ບໍ່ກົງຕາມເງື່ອນໄຂ.
=SUMIF(A2:A6;"pen*";C2:C6)
ລວມຄ່າຈາກຊ່ວງ C2:C6 ຖ້າຫາກເຊວທີ່ກົງກັນໃນຊ່ວງ A2:A6 ມີຕົວອັກສອນ "pen". ສົ່ງຄືນຄ່າ 150 ເພາະວ່າແຖວ A4:A5 ບໍ່ກົງຕາມເງື່ອນໄຂ.
=SUMIF(ProductName;"pen*";Revenue)
ສາມາດກຳນົດຊ່ວງທີ່ຕັ້ງຊື່ໄວ້ເປັນພາລາມິເຕີ Range ຫຼື SumRange ໄດ້. ຕົວຢ່າງ: ຖ້າຖັນໃນຕາຕະລາງຂ້າງເທິງຖືກຕັ້ງຊື່ວ່າ "ProductName", "Sales", ແລະ "Revenue", ຟັງຊັນຈະສົ່ງຄືນຄ່າ 150. ຟັງຊັນນີ້ຈະເຮັດວຽກຕາມທີ່ອະທິບາຍໄວ້ ກໍຕໍ່ເມື່ອທ່ານໄດ້ກຳນົດຊື່ຂອງຖັນໂດຍໃຊ້ໜ້າຕ່າງ Define Names.
ການອ້າງອີງໃສ່ເຊວເພື່ອເປັນເງື່ອນໄຂ
ຖ້າທ່ານຕ້ອງການປ່ຽນເງື່ອນໄຂໃຫ້ງ່າຍຂຶ້ນ, ທ່ານສາມາດລະບຸມັນໄວ້ໃນເຊວແຍກຕ່າງຫາກ ແລະ ໃຊ້ການອ້າງອີງໃສ່ເຊວນັ້ນໃນເງື່ອນໄຂຂອງຟັງຊັນ SUMIF. ຕົວຢ່າງ:
=SUMIF(A2:A6;E2;C2:C6)
ຖ້າ E2 = pen, ຟັງຊັນຈະສົ່ງຄືນ 85 ເພາະວ່າການເຊື່ອມໂຍງຫາເຊວຖືກແທນທີ່ດ້ວຍເນື້ອໃນຂອງມັນ.
ຟັງຊັນນີ້ເປັນສ່ວນໜຶ່ງຂອງມາດຕະຖານ Open Document Format for Office Applications (OpenDocument) ເວີຊັນ 1.2. (ISO/IEC 26300:2-2015)
