ການແຍກຄຳ (Hyphenation)

ແຍກພະຍາງຄຳທີ່ຂຽນດ້ວຍຕົວພິມໃຫຍ່ທັງໝົດ, ເຊັ່ນ: ຄຳຫຍໍ້.

ແຍກພະຍາງຄຳສຸດທ້າຍຂອງຫຍໍ້ໜ້າ. ການປິດຄຸນສົມບັດນີ້ຈະຊ່ວຍປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ເກີດແຖວທີ່ເກືອບວ່າງເປົ່າທີ່ມີພຽງເຄິ່ງຄຳເທົ່ານັ້ນ.

ຍົກເລີກການເລືອກຊ່ອງນີ້ເພື່ອປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ແຖວເຕັມສຸດທ້າຍຂອງຫຍໍ້ໜ້າຖືກແຍກພະຍາງ. ຄຳທີ່ຖືກແຍກພະຍາງຈະຖືກຍ້າຍໄປແຖວຖັດໄປຖ້າມີຊ່ອງວ່າງພຽງພໍ. ຜົນທີ່ໄດ້ຄື ແຖວສຸດທ້າຍຂອງຫຍໍ້ໜ້າຈະຍາວຂຶ້ນ, ເຮັດໃຫ້ຊ່ອງວ່າງລະຫວ່າງຫຍໍ້ໜ້າຫຼຸດລົງ.

ປ້ອນຈຳນວນຕົວອັກສອນຕ່ຳສຸດທີ່ຈະເຫຼືອໄວ້ຢູ່ທ້າຍແຖວ ກ່ອນທີ່ຈະແຊກເຄື່ອງໝາຍແຍກພະຍາງ.

ປ້ອນຈຳນວນຕົວອັກສອນຕ່ຳສຸດທີ່ຈະຕ້ອງປະກົດຂຶ້ນຢູ່ຕົ້ນແຖວ ຖັດຈາກເຄື່ອງໝາຍແຍກພະຍາງ.

ປ້ອນຈຳນວນແຖວຕໍ່ເນື່ອງສູງສຸດທີ່ສາມາດມີການແຍກພະຍາງໄດ້.

ຕັ້ງຄ່າເປັນ 3 (ຫຼື ຫຼາຍກວ່າ) ຕົວອັກສອນ ເພື່ອປັບປຸງການແຍກພະຍາງໃນພາສາແດນມາກ, ດັດຊ໌, ເຢຍລະມັນ, ຮັງກາຣີ, ນໍເວ ແລະ ສະວີເດນ ໂດຍການໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບການແຍກພະຍາງລະຫວ່າງສ່ວນປະກອບຂອງຄຳປະສົມ ແທນທີ່ຈະແຍກສ່ວນປະກອບທີສອງ (ທີສາມ ແລະ ອື່ນໆ) ທັນທີຫຼັງຈາກ 2 ຕົວອັກສອນທຳອິດຂອງມັນ.

ປ້ອນຄວາມຍາວຕ່ຳສຸດຂອງຄຳເປັນຕົວອັກສອນທີ່ສາມາດແຍກພະຍາງໄດ້.

ເຂດການແຍກພະຍາງກຳນົດຈຳນວນຊ່ອງວ່າງສູງສຸດທີ່ອະນຸຍາດໃຫ້ມີຢູ່ທ້າຍແຖວ (ຫຼື ເພີ່ມເຂົ້າໃນແຖວທີ່ຈັດໃຫ້ສະເໝີກັນ) ກ່ອນທີ່ Writer ຈະພະຍາຍາມແຍກພະຍາງຂອງຄຳຖັດໄປເພື່ອປັບປຸງໄລຍະຫ່າງ. ເຂດການແຍກພະຍາງທີ່ກວ້າງກວ່າຈະເຮັດໃຫ້ຂອບເບື້ອງຂວາບໍ່ສະເໝີກັນຫຼາຍຂຶ້ນ ເນື່ອງຈາກມີຄຳທີ່ຖືກແຍກພະຍາງໜ້ອຍລົງ. ເຂດການແຍກພະຍາງທີ່ນ້ອຍກວ່າຈະເຮັດໃຫ້ຂອບເບື້ອງຂວາລຽບກວ່າ ເນື່ອງຈາກມີຄຳທີ່ຖືກແຍກພະຍາງຫຼາຍຂຶ້ນເພື່ອຕື່ມໃສ່ຊ່ອງວ່າງ. ເພື່ອຫຼຸດການແຍກພະຍາງ, ໃຫ້ປ້ອນຄວາມຍາວຂອງເຂດການແຍກພະຍາງ.

ເພື່ອຕັ້ງເຂດການແຍກພະຍາງສຳລັບແຖວສຸດທ້າຍຂອງໜ້າຄູ່, ໃຫ້ປ້ອນຄວາມຍາວຂອງມັນ. ເຂດທ້າຍໜ້າຄູ່ຊ່ວຍປັບປຸງໃຫ້ອ່ານງ່າຍຂຶ້ນໃນເວລາພິກໜ້າ. ການເລືອກຄ່າທີ່ເປັນສີ່ເທົ່າຂອງຂະໜາດຕົວອັກສອນຈະປ້ອງກັນບໍ່ໃຫ້ມີການແຍກພະຍາງຄຳທີ່ມີ 7-8 ຕົວອັກສອນ ຫຼື ສັ້ນກວ່າ. ມັນຍັງຈະຊ່ວຍຫຼີກເວັ້ນການແຍກຄຳທີ່ຍາວຢູ່ 4-5 ຕົວອັກສອນທຳອິດ ຫຼື ກ່ອນໜ້ານັ້ນ. ຖ້າຕັ້ງເປັນ 0, ເຂດທ້າຍໜ້າຈະຖືກນຳໃຊ້ເປັນເຂດທ້າຍໜ້າຄູ່.